nieuwswaarde

Wat me vooral opvalt aan de  berichtgeving rond de Dendermonde gruwel is dat de nieuwswaarde van de berichten op een zeer laag pijl zit. Het nieuws gaat voor mij over feiten. Feiten die gecontroleerd worden, en dan bericht.

Op de eerste dag zijn er meer roddels de wereld ingestuurd dan iets anders heb ik de indruk. Een man uit Dendermonde, geschminkt, ontsnapt uit een psychiatrische instelling… niks klopt hier uiteindelijk van. De manier van brengen op Eén was in niks meer te onderscheiden van de sensationele manier die men op VTM gebruikt. Een stap terug als je het mij vraagt. Buurtbewoners interviewen die niks te zeggen hebben, studiogasten uitnodigen die commentaar moeten geven op feiten waar ze eigenlijk niet van op de hoogte zijn en achteraf niet eens blijken te kloppen.

Ik begin het TV journaal meer en meer als tijdverspilling te zien. Als ik sensatie wil dan kan ik altijd terecht in de boekskes, Zita of HLN. Het nieuws op de radio is nog het interessants voor het moment. Kort en bondig.

Ik vraag mij af of ik me hier alleen aan erger.

Update: Er zijn er dus nog.
Update 2: en nog.

over a & d

Dagelijks staan er wel verhalen in de krant die een mens aan het bleiten kunnen krijgen. Sukkelaars die van het éne ongeluk in het andere lopen, aan lager wal geraken, hun huis kwijtraken door een gasontploffing, een dierbaar familielid verliezen, getroffen worden door kanker of een andere fatale ziekte.

In de meeste gevallen sla ik die artikels gewoon over, want er zijn er zoveel, en ook al is dat allemaal wel erg, raakt het mij niet echt omdat ik die mensen van toeten nog blazen ken. Met het leuke lesbo koppel Annelotte en Dana is het toch anders. Om de één of andere reden is hun ongeval wel iets wat blijft plakken in de collectieve ziel. Misschien is het omdat die meisjes zo jong zijn, en hun prille doch sterke liefde voor elkaar zo in het verhaal doordringt. Ik weet het niet. Maar ik ben niet de enige die ergens door dit verhaal gepakt wordt, en het toch niet kan laten om elke episode die er van verschijnt in de krant toch te lezen.

De reacties in de lezerskaternen spreken boekdelen, en het feit dat hun kostelijke wekelijkse hospitaalbezoekjes gesponsord worden door vrijgevige onbekenden zegt genoeg. Ironisch genoeg zijn deze twee er nog goed vanaf gekomen. Anderen zijn er veel slechter aan toe en krijgen een stuk minder media aandacht, maar wekken toch dezelfde sympathie van het publiek niet op.

Moesten die twee nog eens een blog starten over hun verdere levensloop, ik ben er zeker van dat het een vette hit wordt.

gentse fieste online

Op de site van de Gentse Feesten tappen ze in op de sociale media en hebben een flickr groep gestart waar iedereen zijn foto’s van de feesten kan in neerplanten.
Altijd leuk om te zien dat sommigen er toch in slagen om in te pikken op de nieuwe media en een beetje aan crowdsourcing te doen.
Zo blijft het een feest voor het volk, online en offline.