koude start

De eerste werkdag na 2 weken verlof en allerlei feestdagen waardoor je hersenen al snel geen seconde meer aan je job spenderen. De eerste maandag van het nieuwe jaar beloofde een zware te zijn, aangezien mijn slaappatroon door deze dolle dagen grondig verschoven was met een ontwaakmoment ergens in de late voormiddag. Ik vermoed dat dit patroon ergens door mijn bioritme wordt opgelegd, want het is elke vakantie hetzelfde liedje. Nachtmensen en ochtendmensen. Ik ben er eentje van het eerste soort, zonder twijfel.

Nu dacht ik dat dit een Helse Maandag ging worden, maar het viel al bij al nog allemaal heel goed mee. Ik werd nog vlotjes wakker, na toch nog vrij laat op te zijn. Het weer was wel koud en wat sneeuwerig, maar de vriestemperatuur bleef weg en de banen lagen er daardoor nog redelijk goed bij. Het was alleen bar koud op kantoor zelf.  Slechte verwarming en nog slechtere isolatie (lees: geen). Metalen ramen en massa’s glas, hoe halen ze het in hun hoofd.

applaus

Vliegtuigpiloten zijn gelukzakken. Ze mogen afreizen naar verre landen in naam van hun job, en worden omringd door sexy jonge vrouwen in strakke uniformen die met drankjes rondlopen op het vliegtuig. Of zo stel ik ze mij toch voor, die hostessen. Daar komt nog eens bij dat als ze erin slagen hun vliegtuig veilig aan de grond te zetten -wat voor hen eigenlijk dagelijkse kost is- ze nog eens een daverend applaus krijgen ook!

Super is dat! Je doet gewoon mooi je werk, en de hele bemanning trakteert je op applaus. Want ja, ook al is het dagelijkse kost voor zo’n pilot en zijn sexy hostessen, het blijft wel een gigantische metalen kist die daar op 11 kilometer hoogte aan een rotvaart vooruitgaat. Wat kan er daar allemaal niet mee misgaan? Ik weet het niet, want ik ben geen piloot trouwens.

Hetzelfde trouwens voor treinchauffeurs. Als die even een rood licht niet gezien hebben omdat ze net naar een vuil prentje in een boekske aan het kijken waren, dan resulteert dit nog wel eens in een paar ton verwrongen staal en een hele hoop werk voor de lokale begrafenisondernemers. Buschauffeurs moet je ook niet onderschatten. Die krijgen geregeld eens op hun bek, en moeten constant rekening houden met agressieve chauffeurs die weigeren de bus zijn knipperlichten te respecteren als die uit z’n halte wil komen. Ik snap het wel hoor. Ik zit ook niet graag achter zo’n knoert van een bus die niet vooruit gaat. Maar die chauffeurs moeten er wel mee leven, en de haast onweerstaanbare drang bedwingen om die die kleine rotautotjes niet in de prak te rijden.

Dus de volgende keer dat u op de tram of bus veilig in uw station of halte aankomt, trakteer de chauffeur dan ook maar eens op een flink applaus. Hij (want meestal zijn het mannen) heeft het toch verdiend, om u veilig op uw bestemming te brengen.

Ook al is het voor hem (want jawel, meestal zijn het mannen) dagelijkse koek.

puntigharige baas

Je kent ze waarschijnlijk wel, van die grappige Dilbert werkplek-situatie-cartoons.

We hebben er ook één! Gelukkig heeft hij niet veel te zeggen qua autoriteit, maar hij slaat wat uit zijn botten die gast.

jobstudent

Vrijdag laatstleden was het onze jobstudente’s laatste dag aan de receptie. Nu zijn meisjes die aan de receptie zitten vaak van die exemplaren die mogen gezien worden (het is een deel van de job) maar deze kon menig gezond man toch serieus van zijn melk brengen. Jeebus!

Jobstudent dus. Jammer.
Ik hoopte er in’t begin van de maand toch op dat ze een schoolverlater was.